Bóg nigdy w życiu bezpośrednio do mnie nie przemówił, ale zdaje sobie sprawę z tego, że Bóg czuwa nade mną. Mogę spojrzeć wstecz i powiedzieć, że Bóg był w akcji, zwłaszcza w pewnych okolicznościach, które wtedy wydawały mi się po prostu fartownymi zbiegami okoliczności.
W 1944, podczas Drugiej Wojny Światowej, miałem rozkaz zaokrętować się na USS Franklin na Pacyfiku. Rozkaz został odwołany ze względu na nagłą dolegliwość. Musiałem poddać się operacji wycięcia wyrostka robaczkowego. Podczas ataku, osoba, która była na stanowisku, na którym ja miałem być została zabita przez kamikadze.
Wiele lat później musiałem przedostać się z Atlanty do Raleigh, aby uczestniczyć w letnim obozie koszykarskim w Campbell College. Zawsze wylatywałem w soboty, ale wtedy nie mogłem przez pewne niedopatrzenie. Miałem bilet, ale musiałem zrezygnować, zakupić inny bilet i polecieć tym samym lotem następnego dnia. Samolot, który wyleciał w sobotę, ten, na którym miałem być, rozbił się i wszyscy na pokładzie zginęli. Przelot nad miejscem katastrofy następnego dnia zmusiły mnie do rozważania nad duchową częścią życia. Myślałem o Bogu i Jego planach i zastanawiałem się, dlaczego mnie oszczędził.
Jeden taki przypadek mógłby zostać zinterpretowany jako szczęście, jeśli w ogóle się w coś takiego wierzy. Jednakże dwie takie ucieczki od śmierci zmusiły mnie do dumania. Nie mogłem tego zaakceptować jako zwykłego zbiegu okoliczności. Była to raczej Boża interwencja niż fart. Pan miał dla mnie plan.


Czytanie:
Proroctwo Jeremiasza 29:11-13
List św. Jakuba 4:13-15
List do Efezjan 1:9-12