Byłem najbliżej Pana Boga, kiedy narodziło mi się dwoje dzieci i kiedy, po 91 dniach śpiączki, moja żona, Nellie, chwyciła moją dłoń, otworzyła oczy i miała ten wspaniały wyraz twarzy, który nadal mam w swym umyśle. To było niesamowite uczucie. Cały drżałem. To było coś o wiele więcej niż emocje. Całe przeżycie było głęboko duchowe.
W 1982, Nellie miała wstawione sztuczne biodro. W środku operacji, miała atak serca i zapadła w śpiączkę. Po trzech miesiącach, obudziła się i mogłem ją wziąć do domu.
Stopniowo dochodziła do siebie, jednakże nigdy całkowicie nie wyzdrowiała. W wigilię 1984, poszliśmy do mojej córki Nan, była tam cała rodzina. Nellie była szczęśliwa. To był wspaniały wieczór. Szczęście powróciło do jej życia. Po tym jak zabrałem ją do domu, koło pierwszej w nocy, jej stan się bardzo pogorszył. Zabrałem ją do szpitala a ona już go nie opuściła. Nellie zapadała i budziła się ze śpiączki do 21 marca 1985 r. Straciłem ją w urodziny Nan. Bóg uwolnił Nellie od cierpienia a ja straciłem życiową partnerkę.
Uwielbiam czytać Charles’a Dickens’a, więc sparafrazuję początek „Opowieści o Dwóch Miastach”: Nellie i ja spędziliśmy ze sobą najlepsze czasy; dla mnie, jej utrata była jednym z najgorszych czasów.


Czytanie:
1 List do Koryntian 1:26-29
2 List do Koryntian 4:16-5:10; 12:9
List do Rzymian 8:28